گاه خسته می شوم از تکرارِ دائم خود در خود!
می کوشم تا سایه گاهی به دور از این تکرارِ ناگزیر بیابم...
نه از عمرِ تکراری گریز نیست.
پی نوشت: از آغاز وبلاگ نویسی من در آذرماه هشتادُ سه در سیستم پرشین بلاگ و ادامه در بلاگفا با وبلاگ حسرت های همیشگی و حتا این وبلاگ که از فروردین هشتادُ هفت جایگاهِ نوشته های من شده است، گاه پیش آمد که مورد تمسخر، توهین و حتا فحاشی کسانی که معمولا ناشناس می مانند قرار بگیرم و به دلیل احترام به سایر خوانندگان عموماً آن نظرات را حذف و اصلا به همین دلیل سیستم تائید نظرات را فعال کردم اما نظر خانمی به نام آسیه در نظرات آخرین پست ما قبلِ این، مرا به فکر واداشت. چرا که به هرزه بودن متهم شده بودم. به وبلاگش سر زدم تا جوابی به دهم اما با خواندن مطابش دریافتم که پاسخ به او بیهوده است اما از جائی که تاب نمی آورم حرفِ ناحساب را بی جواب بگذارم جوابیه ای که آن لحظه ی خواندنِ نخست به ذهنم رسید اینجا می گذارم:
به زمانه ئی که حتا تریبون های رسانه ای،
رادیو و تلویزیون جایگاهی برای یاوه بافی و فحاشی شده اند،
چه عجب از اینکه فحاشی ها به وبلاگِ من هم کشیده شود!