تبليغاتX
خُداحافظ نازلی
پنجشنبه بیست و سوم مهر 1388

اگه بگن از ماه داره جای ابر بارون می باره!

اگه بگن جنگ جهانی شروع شده دوباره!

اگه بگن که میدونِ آزادی داره راه می ره!

اگه بگن تو هجمِ شب خورشیدِ زیبا اسیره!

 

وقتی که کبوترِ صلح غذای دیکتاتوراس!

وقتی که صدای محروما همیشه بی صداس!

دیگه باور می کنم هر خبری رُ آدما

هر خبر نشونی از دنیای وارونه ی ماس!

 

اگه بگن از آسمون هی داره خنجر می باره!

اگه بگن رفیق شدن دریا و آتیش یکاره!

اگه بگن ابلیسُ توی شهر دیدن گیتار به دست!

اگه بگن که شب آتیش گرفت به دستِ چن تا مست!

 

وقتی که صلحِ نوبل تو دستِ باراک اوباماس!

وقتی انگار فریاد جنگ زده ها باز بی صداس!

دیگه باور می کُنم هر خبری رُ آدما

هر خبر نشونی از دنیای وارونه ی ماس!

 

به مسئولان جایزه ی صلحِ نوبل: یکی هم برای ما کنار بزارید!

پی نوشت: خسته ام از این کثافتی که اسمش زنده گی ست!

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 13:14  توسط علی یزدان دوست  | 

شنبه یازدهم مهر 1388

غمِ تنهائیُ حس می کنم حتا

تو اون لحظه که تو با من هم آغوشی!

چه قد روشن به تو پیوستمُ حالا

دارم می رم من هر دم رو به خاموشی!

 

منِ همسایه با مرگُ به یک بوسه حلالم کُن!

پر از فریادِ عصیانم تو با یک بوسه لالم کُن!

 

منُ تو هم چراغیم با همُ اما

چه قد دوره راهِ سوتُ کورِ عشق!

ببین فانوسِ دل هامون که خاموشه

نشد روشن چراغِ دل به نورِ عشق!

 

منِ همسایه با مرگُ به یک بوسه حلالم کُن!

پر از فریادِ عصیانم تو با یک بوسه لالم کُن!

 

پی نوشت: پر از تکرارم، تکرارِ هر روز مُردن!

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 18:37  توسط علی یزدان دوست  | 

دوشنبه سی ام شهریور 1388

هر شب بی خوابی، هر خواب کابوسه!

عزرائیل شب ها منُ می بوسه!

کابوسِ مرگُ می بینم هر شب

هر شب اضطراب، هر شب لرزُ تب!

 

توی بیداری باز دنیا بده!

تبِ من انگار بالای صده!

خسته وُ تنها م مثِ همیشه!

مثِ یه درخت اما بی ریشه!

 

یه شب توی خواب گوله می خورم!

توی بیداری از غٌصه پُرم!

جزغاله می شه تو خواب بدنم!

بیدارم اما می لرزه تنم!

 

وقتی که خوابم یا حتا بیدار!

انگار که باشم رو چوبه ی دار!

فاصله م با مرگِ قدِ یه قدم!

هر شب می میرم انگار دم به دم!

 

                                    غروبِ سی شهریور مارلیک    

 

پی نوشت: به مرگِ نزدیکم، با یک بوسه حلالم کُن!

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 19:2  توسط علی یزدان دوست  | 

شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388

جشنِ خودآزاری

 

کابوسِ تکراری می بینم

کابوسِ بی پایانُ هر لحظه!

کابوسِ پایانِ جهانی که

انگار به یه لحظه م نمی ارزه!

 

تکرار می شم در خودم هر آن

در تقويم فرقي نمی بینم!

من روحِ محکومی هستم که

بالجبار بر جسم می شینم!

 

می رقصم هر لحظه در جشنِ خودآزاری!

نفرینُ صد نفرین بر عُمر تکراری!

 

من از نگاه آینه می ترسم

انگار که یک حیوان می بینم!

صد صورتک از رو می ندازم

تا خودمُ یک آن می بینم!

 

من می میمریم در خودم انگار

می رم فرو در خوابِ یک مرداب!

می ترسم از عمری که هر لحظه ش

کابوسه وُ خیالُ اضطراب!

 

می رقصم هر لحظه در جشنِ خودآزاری!

نفرینُ صد نفرین بر عُمر تکراری!

 

پي نوشت: كسي با تو و به فكر تو نيست، حتا آنكه هرشب تكيه به آغوشش مي زني!

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 20:47  توسط علی یزدان دوست  | 

شنبه بیست و یکم دی 1387

جادو                                                 به برادرم احمد رضا

                                                         مرد فرداي روزگار

 

غرق نشو تو روياهاي الكي، تو خيالِ قصه هاي كارتوني!

مي دونم دوست داري قهرمان باشي خودتُ باور بُكن تا بتوني!

ماتِ قصه هاي كارتوني نباش، تو نه سوباساييُ نه كاكِرو

آسمونِ قصه ها رُ رها كُن رو زمينِ واقعيت راه برو!

يه نگاهي بنداز به دورُ برت تا بفهمي رويا مالِ قصه هاس

تو كه توي قصه نيستي جاي تو رو همين جهانِ همواره سياس!

تو داري بزرگ مي شي تو دنيائي كه با گريه وُ عذاب همقدمه

مي دونم يه روز مي فهمي دنيامون شبيه خودِ خودِ جهنمه!

 

مي دونم مي خواي هري پاتر باشي!

ولي تو كه چوبِ جادو نداري!

مي دونم كه خواب مي بيني تو شبا

رويِ ماشينِ پرنده سواري!

 

خودتُ باور بُكن عزيزِ من

بي طلسم هم مي توني جادو كُني!

با همين دستايِ كوچيك مي توني

دنيايِ سياهُ زيرُ رو كُني!

 

تو سياهي زمونه غرق نشو! هميشه تو فكر اين دنيا بمون!

تا يه روز بزرگ شدي دنيامونُ پاك كني از جرمُ جنگ، از خشمُ خون!

دنيا رُ خالي بكُن از فقرُ درد، فكر بچه هاي نون نخورده باش

بذرِ صلحُ شاديُ آزادي رُ روي مزرعه ي اين دنيا بپاش!

آدم هاي كارتوني رُ بي خيال، دل بسوزون واسه هم كلاسيات

تو يه روز قهرمانِ دنيا مي شي اينُ مي خونم من از برقِ چشات!

قهرمانِ قصه ي زنده گي شو، نه يه قهرمانِ افسانه ي پير

پاشو وُ حق همه آدما رُ از جهانِ بي عدالت پس بگير!

 

مي دونم مي خواي هري پاتر باشي!

ولي تو كه چوبِ جادو نداري!

مي دونم كه خواب مي بيني تو شبا

رويِ ماشينِ پرنده سواري!

 

خودتُ باور بُكن عزيزِ من

بي طلسم هم مي توني جادو كُني!

با همين دستايِ كوچيك مي توني

دنيايِ سياهُ زيرُ رو كُني!

 

پي نوشت: خواهي، نخواهي فردايِ جهانِ ما دستِ همين كودكانِ امروز است. كودكان، همه يِ كودكان امروز، مردانُ زنانِ فرداي جهانند. خواه كودكانِ مشغول بازي در گيم نت هايِ نيويورك باشند، يا بچه نياوراني هايِ مشغول بازي هر شبه در سرزمين عجايب يا كودكان فال فروشُ جوراب فروشُ آدامس فروش همين تهران خودمان، يا حتا كودكان نیمه مرده ی اتیوپی یا گوله خورده هاي عراقُ لبنانُ غزه! اين كه جهانِ فردا از آنِ اينان و در دست اينان است، امري ست البته اجتناب ناپذير، كه خوب يا بد اتفاق خواهد افتاد.

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 23:49  توسط علی یزدان دوست  | 

جمعه دهم آبان 1387

تعبیر                                      انگیزه یِ پریدنی؛ پریدن به اوجِ خوشبختی!

 

 

اگه زندگی شبیه برزخه،

می شه در کنارِ تو رفت به بهشت!

اگه روزگار دُروغه نازنین،

می شه با تو دُنیا رُ از نو نوشت!

 

اگه تاریکِ جهانِ منُ تو

چشمِ تو به نورِ عشقی روشنه!

می تونه جهانُ زیرُ رو کنه،

عشقی که تو سینه یِ تو وُ منه!

 

می شه از جُغرافیایِ تنِ مون،

بگریم تو دنیای خوبِ خیال!

می تونیم تعبیرِ هر رویا بشیم 

عشق یعنی تعبیرِ رویای محال!

 

اگه این دُنیا رُ باور نداری

یکی شو با منُ دُنیا رُ بساز!

بگو که دوسَم داری عزیزِ من

عشقُ یاد بده به دُنیا، دل بباز!

 

ما می تونیم دُنیا رُ شروع کُنیم

از همین لحظه یِ خوبِ ما شُدن!

دُنیامونُ رنگِ رویا بزنیم

با دستایِ پُر امیدِ تو وُ من!

 

می شه از جُغرافیایِ تنِ مون،

بگریم تو دنیای خوبِ خیال!

می تونیم تعبیرِ هر رویا بشیم 

عشق یعنی تعبیرِ رویای محال!

 

پی نوشت: زخمی تر از زخمِ زندگی به تو رسیدم، نگاه هایِ زمانه را دوره کردم و کنون می خواهم در چشمانِ نابِ تو گُم شومُ منِ منم را پیدا کُنم. مرهم زخم هایم باش عزیزِ من!   

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 2:46  توسط علی یزدان دوست  | 

شنبه بیست و هفتم مهر 1387

وارث                                                           ترانه هایِ من، آینه یی در برابر تواند،

                                                                   خودت را در ترانه هایم می بینی؟

 

ای نگاهت، مرهمِ زخمایِ عالم

ای که چشمانِ تو آئینه یِ دنیاس!

از کدام طایفه یِ مهری که هر شب

رُخِ تو در عکسِ چهرِ ماه پیداس!

 

وارثِ چشمِ کدام ستاره ای؟

ای نگاهت روشنی، در شبِ تار!

وارثِ لطافتِ کدام گُلی؟

با تو ام، خاتونِ خوبِ روزگار!

 

از کدام سیاره یِ نور آمدی؟

ای تمامِ خوبی ها، در تو نهان!

ای حضورت رمزِ روئینه شُدن

بودنِ تو آبرویِ این جهان!

 

وارثِ چشمِ کدام ستاره ای؟

ای نگاهت روشنی، در شبِ تار!

وارثِ لطافتِ کدام گُلی؟

با تو ام، خاتونِ خوبِ روزگار!

 

دختِ کوچکِ کدام فرشته ای؟

آینه دارِ نجابتی عزیز!

گر چه من غرقه یِ تارِ ظلمتم

کُمکم کنُ تو از من نگریز!

 

وارثِ چشمِ کدام ستاره ای؟

ای نگاهت روشنی، در شبِ تار!

وارثِ لطافتِ کدام گُلی؟

با تو ام، خاتونِ خوبِ روزگار!

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 18:8  توسط علی یزدان دوست  | 

سه شنبه نوزدهم شهریور 1387

بگو به من

 

وقتی که دلِ یه آدمُ با یه نه می شکنیم!

وقتی که پشتِ سرِ یکی دیگه حرف می زنیم!

وقتی که به روزگارِ دیگرون می خندیم!

وقتی که واسه یه لقمه نون خالی می بندیم!

 

به من بگو!

           بگو به من!

                      انسان چیه؟

 

وقتی که آدما رُ شبیه حیوون می بینیم!

وقتی که پایِ بساطِ هرزگی مون می شینیم!

وقتی که خیانتُ می پاشیم رویِ روزگار!

وقتی که ظُلم می کنیم به فردِ بی کسُ ندار!

 

به من بگو!

           بگو به من!

                      خدا چیه؟

 

پی نوشت: خود را گم کرده ایم یا خدا را؟

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 17:44  توسط علی یزدان دوست  | 

دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387

فانوسِ اميد                                                 فانوسِ چشمانت راهي به سويِ

                                                                      روشنيِ جهان مي گُشايد !

 

تو سياه روزيِ دنيا! چشمِ تو فانوسِ اُميد!

مي شه فردايِ جهانُ تويِ چشمايِ سيات ديد!

مي شه دل زد به سياهي وقتي تو فانوسِ راهي!

مي شه اين جهانُ فتح كرد وقتي كه تو نكيه گاهي!

 

دريايِ چشمايِ تو زُلاله!

پيشِ چشمِ تو ترانه لاله!

زُل بزن تويِ چشام تا نو شم!

بي تو خوشبختيِ ما محاله!

 

مي شه اين دنيايِ تيره! با چشمِ تو گُر بگيره!

مي شه ديوِ سردِ قصه با نگاهِ تو بميره!

مي شه اين جهانِ تاريكُ پر از عشقُ اميد كرد!

مي شه با همراهيِ هم ديوِ دردُ نا اميد كرد!

 

دريايِ چشمايِ تو زُلاله!

پيشِ چشمِ تو ترانه لاله!

زُل بزن تويِ چشام تا نو شم!

بي تو خوشبختيِ فقط خياله!

 

پي نوشت:

چه چيز بد تر از احساسِ بيهوده گي مي تواند روحِ آدمي را تسخير كند ... ؟!

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 18:57  توسط علی یزدان دوست  | 

یکشنبه شانزدهم تیر 1387

 چشمِ خیس                                                  چشمانت دریایِ آرامش است!

 

سُرخی چشمای تو غروبِ دریاس

وقتی اشک توی چشات حلقه زده

وقتی با نگات می خوای جادو کنی

چشمِ خیست کارشُ خوب بلده!

 

گاهی وقت ها که به من زل می زنی

عُمقِ چشمات عینِ مهتاب روشنه

با نگات غوغا می شه توی دلم

قلب من دوباره باز تند می زنه!

 

چشمِ تو مثِ یه قصه پُر رازه

نگاهت عینِ نفس برام نیازه!

خیالِ اینکه یه روز تنهام بزاری

مثِ برق چشمِ تو دلهره سازه!

 

پی نوشت :

امان بده تا در کنارت عشق را از سرُ از سر یاد بگیرم .

امان بده تا از چشمه ی وجودت، همی بنوشمُ همی مست شوم.

امان بده تا آغوشت مرهم زخم های کهنه ی تنم باشد .

امان بده تا زخمِ عشقِ کهنه یی که با آبیاریِ چشمانِ تو به غنچه ی سرخی در سینه م نشسته،

                            به رنگِ سرخِ خونُ عشقُ آزادی به بار بنشیند !

پی نوشت 2 :

چشمانت لرزیدُ حلقه ی اشک به دورِ چشمانت نقش بست !

در همان لحظه دلم بعد از تجربه ی یک زخم، دگر بار با نگاهی لرزید !

و من در یافتم نگاهِ آن نازنین خیال، تنها نگاهِ نابِ جهان نبوده وُ نخواهد بود!

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 11:2  توسط علی یزدان دوست  | 

سه شنبه چهارم تیر 1387

 

آرامش                  برای مادرم که خواستنی تر آرامش دنیاست!

                                                روز مادر سال 1387

 

چشام از گریه خیسه بغلم کن

بزار آغوشِ تو پناهِ من شه!

روی شونه ت ببارم گریه هامُ

دسات بازم دوباره مرهم ام شه!

 

بزار بازم من چشماتُ ببوسم

نگاهت آبرویِ دنیای ماست !

بزار گم شم توی شکوهِ چشمات

واسه بوسیدنت این یک تمناست !

 

تو خودِ معنایِ عشقی تو لطیفی مثِ بارون !

تو گلِ زیبای عشقی توی این فصل زمستون !

 

پی نوشت :

روز مادر بر تمام مادران دنیا مبارک !

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 17:11  توسط علی یزدان دوست  | 

سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1387

تیرگی

 

شبِ قصه مون سیاهه

گیس خورشیدُ بریدن!

دل نبند به رخشُ رستم

هر دو شون نفس بریدن!

 

یه نگاهی به خودت کن

که داری آب می شی کم کم!

تو زدی به بی خیالی

من تو فکرتم دمادم !

 

دختر تنهای قصه غم نخور!

این روزهای بی کسی تموم میشن!

می تونیم دنیا رُ جا به جا کنیم

اگه دستاتُ بدی به دستِ من!

 

آخه این برده گی تا کی؟

توی عصر بی چراغی!

نمیاد از توی قصه 

فریادِ رستمِ یاغی!

 

اگه که می خوای رها شی

دستاتُ بده به دستم!

تو زنِ قصه ی من شو

تا ازم بسازی رستم!

 

دختر زیبای قصه غم نخور !

روزهای دلواپسی تموم میشن !

می تونیم دنیا رُ جا به جا کنیم

اگه دستاتُ بدی به دستِ من !

 

پی نوشت : بعد مدت ها حاصل درخت اندیشه ام این ترانه شد!

در روزهائی که سرگردانم و به قول برادر شرقی ام تمام شده ام ...!

پی نوشت ۲: شروع می کنم ... !

پی نوشت ۳ : با تشکر از همه ی دوستانی که در نظر سنجی حضور خدا شرکت کردند، دعوت می شود تا در نظر سنجی جدید وبلاگ هم نظر خودشون رُ اعلام کنن !

 

سکوت علامت رضایت است ؟

به نظر سنجی در قسمت پائین پیوندها مراجعه کنید!

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 17:6  توسط علی یزدان دوست  | 

چهارشنبه یکم خرداد 1387

ناباور                                                     خوشا رقصِ آخر ...

 

چه روشن، چه بی سایه دلباختیم ! چه ساده، چه ساده غزل ساختیم !

چه ناباور از آخرین سطرِ شب، طلوعی دوباره در انداختیم !

 

چه بی خاطره، بی نفس، بی نگاه، کبوتر پراندیم از عمقِ چاه !

نه از نامه ای عطرِ یاری رسید، نه چنگِ پلنگی خطی زد به ماه !

 

بکش نعره تا اوجِ نا روزگار!

خوشا آخرین رقص بر بامِ دار!

 

در این یورشِ تیشه دستان به باغ، بگیر از درختانِ بی سر سُراغ !

ستاره میان دارِ میدان نشد، در این قحط سالِ صداُ چراغ !

 

در این شب به شب هفته ی دلگداز، غزل را به نانِ نفس بُر نباز !

در ایوانِ باران نفس تازه کُن، از این حنجره خنجری تازه ساز !

 

بکش نعره تا اوجِ نا روزگار!

خوشا آخرین رقص بر بامِ دار!

 

به پیغامِ هر قاصدِ بد خبر، نزن بوسه / ای گُل! / به تیغِ تبر !

نزن زخمهِ بر سازِ ناکوک درد ! صدا را به معراجِ وحشت نبر !

 

نگو اسمِ شب را به شب باوران، نِسوز از تبِ این همه ناگهان !

ببین آرش قصه بر قُله نیست، پس از این توییُ زهِ این کمان !

 

بکش نعره تا اوجِ نا روزگار!

خوشا آخرین رقص بر بامِ دار!

 

ترانه ی ِ "ناباورِ" یغما گلروییِ عزیز

از مجموعه ی بی سرزمین تر از باد

 

پی نوشت : شمع ها را بیاور تا بویِ عطرُ نمِ سوختگی شان یادم بیاورد که یک سالِ دگر عُمر سوخت...

پی نوشت 2 : خسته م از تکرار، تا فرصت دوباره یی که نمی دانم کی به سُراغم خواهد آمد، این وب نوشت رسما تعطیل می شود، اما از آنجا که بی نوشتن می پوسم شاید هر از گاهی با شعر یا ترانه یی از دوستانِ عزیزِ دیگری به روز شوم، در واقع تا اطلاعِ ثانوی هیچ نوشته ای از من به این وبلاگ اضافه نخواهد شد و این دلیلی ندارد جز خستگیُ بیزاریُ نفرتُ شرم از منِ میان آینه، اینگونه خود را تحریم می کنم ...

پی نوشت 3 : خرابِ خرابم، این ها را با چشمانیِ خیسِ اشک می نویسم آن هم در نیمه هایِ اولین شبِ خرداد، برایم دُعا کنید، زود خوب شوم ....

 

شرحِ حال

 

گفت حالت چطور است ؟

گفتمش عالی ست چون حال گُل

حالِ گُل در چنگِ چنگیزِ مغول ... !

 

/مرحوم دکتر قیصر امین پور/

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 2:28  توسط علی یزدان دوست  | 

شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387

تشابه                                                                      عشق من به تو شبیهِ هیچ کس نبود.

 

قصه مون چقدر به هم شبیهِ انگار

هر دومون زخمیِ خارِ یه گُلیم!

دستامونِ غرقه یِ خونِ عاشقی

خسته وُ زخمیُ بی تحملیم!

 

قصه یِ عاشقی مون مثلِ همه

هر دو عاشقِ نگاهی نازنین!

بی صدا وُ بی غرورُ بی ریا

زانویِ عشقمون خورده به زمین!

 

زخمِ عشقِ کُهنه ای رو تنِ ماست!

عشقی که رسیدنی نبود، عزیز!

قبلِ اینکه با خیالش بپوسیم

دستامُ بگیرُ با من بگریز!

 

سرگذشتِ عشقِ ما مثلِ همه

بیا زخمِ زخمایِ کاری نشیم!

تویِ میدونِ سیاهِ روزگار

هدفِ زخمایِ تکراری نشیم!

 

زخمِ عشقِ کُهنه ای رو تنِ ماست!

عشقی که رسیدنی نبود، عزیز!

قبلِ اینکه با خیالش بپوسیم

دستامُ بگیرُ با من بگریز!

 

پی نوشت : کم کم دلم برای بیقراری هایم تنگ می شود، می خواهم کمی فراموشی یاد بگیرم. طرح اولِ این ترانه پای یکی از نوشته های رفیقم حامد اردهالی متولد شدُ این اولین دلیل تقدیمِ این ترانه به اوست .

 

پی نوشت 2 : هجدهم اردیبهشت روزِ میلاد برادر این روزهایم شازده شرقی ست . اگرچه من و همراهِ نازنین ش، با کمک چند تن از دوستان جشن ساده یی برایش گرفتیم اما می دانم این ها در برِ محبتی که در این مدت کوتاه بر من داشته است چیزی به حساب نخواهد آمد . شازده جان از خدا ممنونم که / تو و همسرت / شما فرشتگانِ زمینی را با من آشنا ساخت تا زخم های کهنه م را مرهمی شوید برای التیامِ دردهایی یک ساله یی که مغزم را می خورند . امیدوارم دوستی ما هرگز به سرنوشت عشقی که می پنداشتم حقیقی ست دچار نشود.

 

پی نوشت 3 : نازلی جان بار دیگر از تو ممنونم . از تو که اسمت جرقه یی بود تا آتش دوستیِ منُ همسفرانِ شرقی م شعله ور شود . آتشی که خوراکش چوبُ کاغذُ دستانِ پیر درخت نیست . ما قول داده ایم کینه ها را بسوزانیمُ خاکستر کنیم. آری ما قول داده ایم شعله های آتش سبزمان را به جنگ سیاهی ها ببریم . به جنگ آنچه که از پاکی می گریزد . ما قول داده ایم شرمنده ی اعتمادمان نشویم . ما می دانیم دست در دست هم می توانیم دنیا را به هرم آتش مان که از نگاه داغِ عاشقِ ما هر دم گر می گیرد از نفرتُ سیاهیُ تیرگی ها رها سازیم .

 

پی نوشت 4 : نازلی همچنان دوستت دارم اما دستُ پا زنان از خیالت می گریزم . نه برای اینکه دوستت نداشته باشم . دیگر به این اسارت رضایت ندارم . می خواهم رها شوم چنان سالیان پیش ...

 

پی نوشت 5 : نمی شود از شما هم یاد نکرد نگار عزیز، که صدای سبزِ خواهرانه ات امید را در من زنده کرد تا بتوانم شادمانه تر به مزار شاملوی بزرگ بروم و با صدای بلند بر مزارش بخوانم :

 

با این همه

/ ای قلب در به در /

      از یاد مبر که ما

                     / من و تو /

                     عشق را رعایت کردیم٬

 

      از یاد مبر که ما

                     / من و تو /

                     انسان را رعایت کردیم٬

                     خود اگر شاه کار خدا بود یا

                                                  نبود .

 

                                            ا.بامداد

از مجموعه یِ ققنوس در باران

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 17:6  توسط علی یزدان دوست  | 

پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387

 

دچار                              من به تو دچارم

 

دچار قحط عاطفه م، دچار سرمای جنون

سرم پر از خیال تو، دلم شده سرای خون

دچار قحط عاطفه م، دچار عشق بی سبب

دچار دلتنگی سخت، دچار لحظه های تب

 

دُچارتم عزیز من، دچار عشق ناب تو

دچار دلواپسیُ دچار سخت خواب تو

 

دچار قحط عاطفه ام، دچار تکرار یه خواب

گشتنِ من در پی تو، گمشدنت توی سراب

دچار قحط عاطفه ام، دچار درد بی کسی

ای هم نفس ای هم صدا به داد من نمی رسی ؟

 

دُچارتم عزیز من، دچار عشق ناب تو

دچار دلواپسیُ دچار سخت خواب تو<  

لینک ثابت
 نوشته شده در ساعت 13:36  توسط علی یزدان دوست  |