هر شب بی خوابی، هر خواب کابوسه!

عزرائیل شب ها منُ می بوسه!

کابوسِ مرگُ می بینم هر شب

هر شب اضطراب، هر شب لرزُ تب!

توی بیداری باز دنیا بده!

تبِ من انگار بالای صده!

خسته وُ تنها م مثِ همیشه!

مثِ یه درخت اما بی ریشه!

یه شب توی خواب گوله می خورم!

توی بیداری از غٌصه پُرم!

جزغاله می شه تو خواب بدنم!

بیدارم اما می لرزه تنم!

وقتی که خوابم یا حتا بیدار!

انگار که باشم رو چوبه ی دار!

فاصله م با مرگِ قدِ یه قدم!

هر شب می میرم انگار دم به دم!

                                    غروبِ سی شهریور مارلیک    

پی نوشت: به مرگِ نزدیکم، با یک بوسه حلالم کُن!

بهار، خون گریه می کرد.

شاخسارِ درختان،

                  نیزه بودُ هر میوه،

                  قلبِ به تیغ آمده ی انسانی بی تن را می مانست.

                                       سپیده دم خنجرِ خورشید سینه ی صُلح را می درید،

                                       و غم تمامِ بی صدا آوازی بود که قناری می خواند!

تابستان، فصلِ عطش بود.

دریای پُر آب به نیزه ی نفرین،

                           سُرخِ خون بودُ رودها رگ های تنِ تلخ انسانی را مانند بود،

                                                                  که تمامِ زنده گی را مُرده بود!

پائیز، به جنونِ تلخی گرفتار شد.

درختان در سایه گاهِ آسمانی دیوانه،

             که رنگین کمانی از رنگ های یأس را کشیده بود بر سرِ زمانه ئی سیاه،

                                                                به برگ ریزان تنِ عادت داده بودندُ

                                                                              مـــــرگ، تمامِ پائیز بود.

زمستان، فصلِ بیزاری...

اهریمن در لباسِ دوست، چنانِ زنده گی را کُشت که مرگ، تمامِ آرزوی انسان بود.

                                                                                   علی یزدان دوست

                                                                                   تهران، اولِ خیابانِ دربند

پی نوشت: تلخی تمامِ جانم را گرفته است. به لبخندی دلخوشم، دریغ نکُن!