وب نوشتی برایِ روزمرگی هایم ایجاد نمودم.
وب نوشتی که حالِ هر روزه ام را در این جهانِ مجازی یادگار بگذارد.
| تبليغات | X |
وب نوشتی برایِ روزمرگی هایم ایجاد نمودم.
وب نوشتی که حالِ هر روزه ام را در این جهانِ مجازی یادگار بگذارد.
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 11:14 توسط علی یزدان دوست
وارث ترانه هایِ من، آینه یی در برابر تواند،
خودت را در ترانه هایم می بینی؟
ای نگاهت، مرهمِ زخمایِ عالم
ای که چشمانِ تو آئینه یِ دنیاس!
از کدام طایفه یِ مهری که هر شب
رُخِ تو در عکسِ چهرِ ماه پیداس!
وارثِ چشمِ کدام ستاره ای؟
ای نگاهت روشنی، در شبِ تار!
وارثِ لطافتِ کدام گُلی؟
با تو ام، خاتونِ خوبِ روزگار!
از کدام سیاره یِ نور آمدی؟
ای تمامِ خوبی ها، در تو نهان!
ای حضورت رمزِ روئینه شُدن
بودنِ تو آبرویِ این جهان!
وارثِ چشمِ کدام ستاره ای؟
ای نگاهت روشنی، در شبِ تار!
وارثِ لطافتِ کدام گُلی؟
با تو ام، خاتونِ خوبِ روزگار!
دختِ کوچکِ کدام فرشته ای؟
آینه دارِ نجابتی عزیز!
گر چه من غرقه یِ تارِ ظلمتم
کُمکم کنُ تو از من نگریز!
وارثِ چشمِ کدام ستاره ای؟
ای نگاهت روشنی، در شبِ تار!
وارثِ لطافتِ کدام گُلی؟
با تو ام، خاتونِ خوبِ روزگار!
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 18:8 توسط علی یزدان دوست
|
عشق جهان را تازه می کُند.
عشق جهان را می میراندُ از نو می می رویاند.
شکسته، خسته، بی حوصله، غمین، لبخند بر لب، جنون زده، گمشده در تقدیر، بی باور، گیجُ سرگردان... زندگی همین است دیگر !
پی نوشت:
در به در تر از باد زیستم،
در سرزمینی که گیاهی در آن نمی روید!
(احمد شاملو)
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 20:29 توسط علی یزدان دوست
|
البته ما که مثل همیشه- مشغولِ خوندنُ نوشتنُ درگیرِ تئاتر هستیم. اما اینجا- تو این مملکت، این کارها که نونُ آب نمی شن. هرجا هم واسه کار می ریم نیگن سابقه ی کار ... دِ آخه قربونتون برم ما که چهارده سالمون بود، اومدیم تو خطِ تئاترُ بازیُ نوشتن ... کارِ دیگه ای بلد نبودیم. اما حالا روزگار ما رو کشونده سمتِ شما، بگین تلفن جواب بده، زمینُ طی بکش، اصلا شیفتِ شب وایسا، با office کار کن. برو تو اینترنت، چه می دونم. فقط از سابقه نپرس که زندگی مون رو صحنه گذشته وُ بس! از زندگی مون بپرسی به تئاترُ سینما می رسی. پاتوقمون جشنواره هایِ تئاترُ سینما بوده از همون چهارده سالگی تا حالا. قربونتن برم چشم. زیاده حرف می زنم؟ ببخشید.
پی نوشت: از دستانِ تو، کودکانِ توامانِ آغوشِ خویش، سخن ها توانم گفت، غمِ نان اگر بگذارد. (شاملویِ بزرگ)
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 19:6 توسط علی یزدان دوست
|