فانوسِ اميد فانوسِ چشمانت راهي به سويِ
روشنيِ جهان مي گُشايد !
تو سياه روزيِ دنيا! چشمِ تو فانوسِ اُميد!
مي شه فردايِ جهانُ تويِ چشمايِ سيات ديد!
مي شه دل زد به سياهي وقتي تو فانوسِ راهي!
مي شه اين جهانُ فتح كرد وقتي كه تو نكيه گاهي!
دريايِ چشمايِ تو زُلاله!
پيشِ چشمِ تو ترانه لاله!
زُل بزن تويِ چشام تا نو شم!
بي تو خوشبختيِ ما محاله!
مي شه اين دنيايِ تيره! با چشمِ تو گُر بگيره!
مي شه ديوِ سردِ قصه با نگاهِ تو بميره!
مي شه اين جهانِ تاريكُ پر از عشقُ اميد كرد!
مي شه با همراهيِ هم ديوِ دردُ نا اميد كرد!
دريايِ چشمايِ تو زُلاله!
پيشِ چشمِ تو ترانه لاله!
زُل بزن تويِ چشام تا نو شم!
بي تو خوشبختيِ فقط خياله!
پي نوشت:
چه چيز بد تر از احساسِ بيهوده گي مي تواند روحِ آدمي را تسخير كند ... ؟!
