خُداحافظ نازلی

شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387

شعر - تو -

تو

گيسوي تو

چتر آسايش است بر خيال كهنه ي باراني من

آنگاه كه آسمان هم پاي چشمان من مي بارد .

چشمان تو

آيه ي خوشبختي ست، شمع هاي روشني كه

در نگاه من گر مي گيرندُ مي فروزندُ هرگز خاموش نمي شوند .

لبان تو

كندوهاي جنگلي سبز را مي مانند :

كه گزنده اند چون طعم نيش زنبور

شيرين اند چون حس عسل .

دامان تو

زيبائي دامنه هاي زاگرس را مي ماند به روزهاي بهار

آن گاه كه درگير سردي برف اندُ گرماي رويش غنچه هاي شقايق .

و خيالت هم زیباست

خیال عاشقانه یی كه تنها سهم من از بودن با توست .

28 آذر 1386

نیمه هایِ یکی از تمامِ شب هایی که به یاد تو سحر شد ...

پی نوشت :

خاطراتِ کهنه را گاهی مرور می کُنم ...

لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 23:33 توسط علی یزدان دوست |

شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387

ترانه -تشابه-

تشابه عشق من به تو شبیهِ هیچ کس نبود.

قصه مون چقدر به هم شبیهِ انگار

هر دومون زخمیِ خارِ یه گُلیم!

دستامونِ غرقه یِ خونِ عاشقی

خسته وُ زخمیُ بی تحملیم!

قصه یِ عاشقی مون مثلِ همه

هر دو عاشقِ نگاهی نازنین!

بی صدا وُ بی غرورُ بی ریا

زانویِ عشقمون خورده به زمین!

زخمِ عشقِ کُهنه ای رو تنِ ماست!

عشقی که رسیدنی نبود، عزیز!

قبلِ اینکه با خیالش بپوسیم

دستامُ بگیرُ با من بگریز!

سرگذشتِ عشقِ ما مثلِ همه

بیا زخمِ زخمایِ کاری نشیم!

تویِ میدونِ سیاهِ روزگار

هدفِ زخمایِ تکراری نشیم!

زخمِ عشقِ کُهنه ای رو تنِ ماست!

عشقی که رسیدنی نبود، عزیز!

قبلِ اینکه با خیالش بپوسیم

دستامُ بگیرُ با من بگریز!

پی نوشت : کم کم دلم برای بیقراری هایم تنگ می شود، می خواهم کمی فراموشی یاد بگیرم. طرح اولِ این ترانه پای یکی از نوشته های رفیقم حامد اردهالی متولد شدُ این اولین دلیل تقدیمِ این ترانه به اوست .

پی نوشت 2 : هجدهم اردیبهشت روزِ میلاد برادر این روزهایم شازده شرقی ست . اگرچه من و همراهِ نازنین ش، با کمک چند تن از دوستان جشن ساده یی برایش گرفتیم اما می دانم این ها در برِ محبتی که در این مدت کوتاه بر من داشته است چیزی به حساب نخواهد آمد . شازده جان از خدا ممنونم که / تو و همسرت / شما فرشتگانِ زمینی را با من آشنا ساخت تا زخم های کهنه م را مرهمی شوید برای التیامِ دردهایی یک ساله یی که مغزم را می خورند . امیدوارم دوستی ما هرگز به سرنوشت عشقی که می پنداشتم حقیقی ست دچار نشود.

پی نوشت 3 : نازلی جان بار دیگر از تو ممنونم . از تو که اسمت جرقه یی بود تا آتش دوستیِ منُ همسفرانِ شرقی م شعله ور شود . آتشی که خوراکش چوبُ کاغذُ دستانِ پیر درخت نیست . ما قول داده ایم کینه ها را بسوزانیمُ خاکستر کنیم. آری ما قول داده ایم شعله های آتش سبزمان را به جنگ سیاهی ها ببریم . به جنگ آنچه که از پاکی می گریزد . ما قول داده ایم شرمنده ی اعتمادمان نشویم . ما می دانیم دست در دست هم می توانیم دنیا را به هرم آتش مان که از نگاه داغِ عاشقِ ما هر دم گر می گیرد از نفرتُ سیاهیُ تیرگی ها رها سازیم .

پی نوشت 4 : نازلی همچنان دوستت دارم اما دستُ پا زنان از خیالت می گریزم . نه برای اینکه دوستت نداشته باشم . دیگر به این اسارت رضایت ندارم . می خواهم رها شوم چنان سالیان پیش ...

پی نوشت 5 : نمی شود از شما هم یاد نکرد نگار عزیز، که صدای سبزِ خواهرانه ات امید را در من زنده کرد تا بتوانم شادمانه تر به مزار شاملوی بزرگ بروم و با صدای بلند بر مزارش بخوانم :

با این همه

/ ای قلب در به در /

از یاد مبر که ما

/ من و تو /

عشق را رعایت کردیم٬

از یاد مبر که ما

/ من و تو /

انسان را رعایت کردیم٬

خود اگر شاه کار خدا بود یا

نبود .

ا.بامداد

از مجموعه یِ ققنوس در باران

لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 17:6 توسط علی یزدان دوست |

یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387

بدون تیتر !

بُن بست

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود   گاهی تمام حادثه از دست می رود
گاهی همان کسی که دم از عقل می زند در راهِ هوشیاری خود مست می رود
گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست وقتی که قلبِ خون شده بشکست می رود
اول اگر چه با سخن از عشق آمده   آخر خلاف آنچه که گفته است می رود
گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند   وقتی غبارِ معرکه بنشست می رود
اینجا کسی برایِ خودش حکم می دهد   آن دیگری همیشه به پیوست می رود
وای از غرورِ تازه به دوران رسیده ای   وقتی میانِ طایفه ای پست می رود
هرچند مضحک است و پر از خنده های تلخ   بر ما هر آنچه لایقمان هست می رود
این لحظه ها که قیمتِقدِ کمان ِ ماست تیری ست بی نشانه که از شصت می رود
بیراهه ها به مقصد ِ خود ساده می رسند اما مسیرِ جاده به بن بست می رود

افشین یداللهی

پی نوشت :

کم پیش آمده بود تا در وبلاگم شعری از شخص دیگری بگذارم و هربار شعری از کسی گذاشته ام شاهد مثالی برای حال و روزم بوده است . اما این بار شعر افشین یداللهی عزیز آینه ی تمام نمای حال و روز ماست !

لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 16:10 توسط علی یزدان دوست |

چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387

شعر - جنگ -

جنگ

جنگ کبریت بی خطر نبود.

( یغما گلروئی )

جنگ شوخی نبود،

شهرمان در کمند آتش سوختُ

جان مان چون تگرگ در میان شعله های سرکش سُرب؛ آب شد.

جنگ شوخی نبود،

تمام نخل ها بی سر شدندُ

خرماها از هراس غُرش گلوله به زمین سقوط کردند.

جنگ شوخی نبود،

کودکان شب ها با لالایی گلوله ها خواب شان می آشفتُ

            روزها تانک های دشمن در پی شان می دویدند

             مبادا آن هائی که مشق شب شان تکرار واژه ی آزادی ست

                                                           زنده مانندُ به فردا برسند.

خوب می دانستند

ممکن است روزی نغمه هایشان به داد دل گرفته ی دنیا برسد.

غرش هواپیماها

         جیغ موشک ها

                     مرگِ گل ها

   و رودخانه هایی که از مرگ فرزندان این سرزمین جاری شده اند

                                                             همه یادم می آورند

                                                            که جنگ هرگز شوخی نبود.

مهر 1385 مارلیک

پی نوشت : حرف جنگ که می شود، بغضِ سنگینی گلوی مادر را می گیرد مادرم آواره گی اش را به یاد می آوردُ یاد پدرش می افتد که روزهای آغاز جنگ به اسارت بی بازگشتی رفتهُ باز نیامده است. حرف جنگ که می شود یاد خاله ی کوچکم می افتم که بی حضور پدرش روزهای زندگی را گذرانده است. روز ازدواجش یادم هست که چقدر دلش می خواست کنار پدر داماد حضور پدرش هم حس شود. این ها را می گویم تا فراموش نکنم که جنگ هرگز شوخی نبودُ نیست!

تکه یی از دلتنگی مادرم / فاطمه / به پدرش :

پدر چه لحظه های سختی بود آن وقت ها که می خواستم سرم را روی شانه ات بگذارم و دردهای بی تو بودن را گریه کنمُ تو نبودی ... چه سخت بود لحظه هایی که حضور دستانت می توانست غم دنیایم را بگیردُ تو نبودی !

-

باور کنید دیکتاتور ها !

جنگ شوخی نیست ... فاجعه است!

لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 0:37 توسط علی یزدان دوست |